Поэзия және проза

Дүние мен қайтейін өткеніңді, Қарамай алды артыңа кеткеніңді. Жалына бұл жалғанның жармасқанмен, Қанша адам қанжығаңа бөктерілді. Келмеске бет алдырып көштеріңді,

  Жас балаша шаттанып, Көкке ұшуға шақ қалып, «Мен сен үшін туыппын!»,- деп қуандың Ақбалық… Ақбалық ау, Ақбалық, Мәз боласың,

Оу, Арсыздар! Екіжүзді! Оңбағандар! Ішінде бәрің барсың, Тілімді қорлағандар! Биік – биік мінберден, Ала шұбар тілдермен, Туған тілін өзінің, Қорлағанды

Өмірдің мына, Жалғанын білем… Дұшпаның сірә, Шалғанын білем. Жаныңа жара, Салғанын білем… Көңілің қатты, Қалғанын білем. Мұңайма балам, Ауырып жараң…

Әйелің қартайыпты, Жүзінен әр тайыпты. Көрмесең тұра алмайтын, Сезімің… ортайыпты. Кезінде бағыңды ашқан, Қара көз қарындастан, Айналды бәйбішеге, Ақ жүзін

Жаным дейсің мені, Күнім дейсің, Томпиясың бірақ, түңілмейсің. Жалғыз қалғанда… суретіме қарап, Жымиясың жаным, күлімдейсің. Мені ойлап солай күн кешесің,

(ӨЗГЕ ТІПТІ БҰЛДАП БЕРЕР КҮШІГІН, ӨЗ ҰЛЫНЫҢ ҚҰНЫН БІЛМЕС ХАЛЫҚҚА.) С. Адай І Тəңір бермей бір тал ағаш көктерме, Тамыр

Ұзақтығындай ғасырдың, Ұйқысыз таңды атырдым. Жүрегімді өзім жұбатып Көзімнің жасын жасырдым… Кепкен бе тәйір, кенезем, Тасыды сезім — көк өзен…

Біреу кеткен дүние, біреу келіп, Біреу туып жатады, біреу өліп. Өзектіге білмесек, өлім барын, Бұл жалғанның қадірін білер ме едік.