ҰЯТ ПЕН ОБАЛДЫ БІЛМЕЙТІН ҰРПАҚ ӨСІП КЕЛЕДІ..

Қазір қоғамда айтуға ауыз бармайтын, бұрын-соңды болмаған қылмыстар жасалып жатыр.
Ең қорқыныштысы – жыл өткен сайын олардың саны көбейіп бара жатқаны.
✅ Біздің құлағымыз қылмысқа үйренгені соншалық, бұрын адамды шошытатын оқиғаларға қазір селт етпейтін жағдайға жеттік.
✅ Кеше ғана Атырау облысында бір отбасын туған күйеу баласы қырып, өз ауласына көміп, кейін шетелге қашып кеткен сұмдық оқиға болды.
Бұрын мұндай жауыздықты естімеп едік.
Ертең тағы не боларын кім біледі?..
Сонда мәселе қайда жатыр?
✅ Қазір баласын тәрбиелейтін ата-анасының өзін тәрбиелейтін қоғам керек.
Бүгінгі күні тілі шықпаған сәбиге жылағанда ұялы телефон берсек, ол бірден тынышталады.
Ал оқушы балалар күні-түні телефонға телміріп отыр.
Не көріп жатқанын білмейміз…
✅ Кейде балалардың аузынан «өлтір, өлтір!», «ат!» деген сөздерді жиі естиміз.
Барып қарасаң – бір-бірін өлтіріп, қорлап жатқан ойындар.
Бұл – шетелдік шабуылы
✅ Олар біздің ұрпаққа шабуылды әлдеқашан бастап кетті.
Бізге бірде-бір оқ атпай-ақ, мультфильм мен ойын арқылы ұлттың санасын улап барады.
✅ Ал біз болсақ,
«Бала жыламаса болды, тыныш отырса болды» деп қолына телефон ұстата саламыз.
Сонда не істеу керек?
✅ Балалар қызығып көретін қазақша мультфильмдерді көбейту керек.
Ұлттық ойындардың негізінде қазақы ойындар жасау қажет.
Мультфильмнің мақсаты тек көңіл көтеру емес. Ол баланың санасына кішкентайынан:
❗️Ұят болады
❗️Обал болады
❗️Сауап болады
❗️Үлкенді сыйла
❗️Білім мен ғылым ізде
деген ұғымдарды сіңіруі керек.
Біз мұны бүгін бастамасақ, ертең кеш болуы мүмкін.
✅ Халқымызда:
«Ел боламын десең – бесігіңді түзе» деген дана сөз бар.
Баланың тілі қазақша мультфильммен шығуы керек.
Балабақшадағы сәбилердің санасына ұлттық тәрбиені мультфильм арқылы сіңіруіміз қажет.
Бұл – тек ата-ананың ғана емес, мемлекеттің де басты міндеті.
Ұрпағының ертеңін ойламаған елдің болашағы бұлыңғыр болады.
Ертең кеш қаламыз бігіннен бастау қажет.
Сіз не дейсіз көзі ашық, санасы ояу оқырмандарым.
Жәнібек Қожық
Маңғыстау облысы,
Маңғыстау ауданы,
Онды ауылы
12.03.2026 жыл
Жәнібек Қожық Фейзбук парақшасынан алынды