Поэзия және проза

Билік пен жемқорлықтың арасында сиқырлы көпір бар. Ол:заң мен ардың көзіне ғана көрінеді. Өзгеріс керек. __ Автор Ерден намыс кеткен

Баба тілім- бал тілім, ана тілім- алтыным, Сенің қоңыр үніңнен қорғасындай балқыдым. Сен- сертімсің, семсерім, Сен- ұлтымның ұраны, Зарың болып

КОРОНАВИРУС- АДАМЗАТТЫҢ ҚҰРСАУДАҒЫ ҚОРҒАНСЫЗ ҚУЫРШАҚ  ЖӘНЕ  ҚОЙ СЕКІЛДІ ҚҰРБАНДЫҚ ЕКЕНІН КӨРСЕТТІ.    АВТОР   Құлыпқа түсті саналы тірлік  сарғайды, Жүрегі

Әдіра қалған бұл заман, Неден хабар беріп жүр?.. Көшкен бұлтқа әбжылан, Көктен төніп еріп жүр. Зайыр қайда, заң қайда, Қайыр

Ауырмашы, ақ халатты періштем, Қағатұғын жұртты тосын ажалдан. Тілеуіңді тілеп жатыр ел іштен, Карантинге амалсыздан қамалған. Қауіп төнді адамзатқа, ғаламға,

Әуелде ақиқаттан алыс тұра, Ойыңды өзге оймен жарыстыра, Талапты, талғамы бар адам болсаң, Жетерсің сен шыңына салыстыра. Тек қана өзімдікі

Болса-дағы тағдырымыз сан алуан, Арғы атамыз көк бөріден нәр алған. Біз қазақпыз алты алаштан таралған, Ерлері көп, ежелгі жұрт саналған.

Жауын көп, жылы күндер кешігуде, Ел-жұрттың шыққандай-ақ есі мүлде. Адамдар бетпердені кигенменен, қоғамның бетпердесі шешілуде. Ұйықтамай, таң атқанда арай көрем,

Қара бұлттың – қара тай, қара тері моншақтап. Қара сирақ – қарағай, қарап тұрды тайсақтап. Қара жартас бетінде, қара тамшы

Ана тілін менсінбейтін арсыздар, Әлі біздің арамызда барсыздар. Тамырынан ажыраған қансыздар, Бар намыстан жұрдай болған жансыздар. Әншейінде кеуде керген, паңсыңдар