«Ана жүрегі – шексіз әлем»

Баяғыда бір кедей әйел мен оның кішкентай ұлы шағын ауылда өмір сүріпті. Әйелі жалғыз өзі баласын асырап, әр тиынды үнемдеп жинап жүріпті. Баласы болса өте зерек, алғыр екен. Анасы:
– Ұлым оқысын, адам болсын, – деп күндіз-түні еңбек ете жүріп баласын қаладағы мектепке береді.
Баласы оқуын жақсы оқиды. Бірақ уақыт өте келе, қала тіршілігі мен жаңа ортаның әсері баланы өзгертеді. Ол анасының кедей, ауылдан шыққан қарапайым әйел екеніне ұяла бастайды.
Бір күні мектепте салтанатты кеш ұйымдастырылып, ата-аналар шақырылады. Бала анасына: – Ана, сен келмей-ақ қойшы. Сенің киімің ескі, қолың да күйгеннен тыртық, достарымнан ұяламын, – дейді.
Ана үндемейді. Көзінде мұң тұнып тұрғанымен, ұлының көңіліне қарап, кешке бармайды. Сол түнде ол үнсіз ғана жылап шығарып, таңмен бірге ауылға кетіп қалады.
Көп жыл өтеді. Баласы оқуын бітіріп, үлкен қызметке орналасады. Қалталы, сымбатты азамат атанады. Бірақ анасы сол ауылда, жалғыз күйде өмір сүріп жата береді. Ұлы анасына ат ізін салмайды.
Бір күні ол ауылдан:
– Анаң қатты сырқаттанып жатыр, – деген хабар алады. Тынысы тарылып, әлсіреп жатқан анасы баласын көруге дәметіп күтіп жатқан еді.
Ұлы асығыс жетіп келеді. Анасы көзін әрең ашып: – Ұлым… амансың ба?.. – дейді.
Ұлының көзіне жас үйіріледі.
– Ана… кешір… – дейді.
Сонда анасы сәл ғана жымиып:
– Ұлым, мен сені ұзақ күтіп өттім… Сен аман бол. Мен ешқашан ренжімедім, – деп көз жұмыпты.
Сол сәтте ғана ұлының жүрегі шым етті. Жастық шағында анасының тыртықты қолынан, жұпыны киімінен ұялғаны үшін өзін ешқашан кешіре алмады.

Ғибраты:
Ана – бұл дүниедегі ең мейірімді жан. Ол ешқашан балапанына өкпе артпайды, ренжімейді.
Бірақ перзент үшін ананың жанын ауыртатын жалғыз нәрсе бар — бала көңілінің суығы.
Ана тірісінде қадіріне жетіңіз. Өйткені ананың махаббаты — қайтарым күтпейтін жалғыз махаббат.