Поэзия және проза

 Қазақ деген ел едім мен, асылмын! Асылдардың білер бірақ бәсін кім? Топқа түскен тұлпар сынды тегінде, Тектіліктен мүсінімді жасырдым.  

Сен – қазақсың! Қазақ деген ел бөлек, Қазақ салған соқпақ бөлек, жол бөлек. Киіз үйі Жер сияқты жұп-жұмыр, Шаңырағы күн

Көріп жүрсің күн сайын көзі барың – Әркім теке санайды өз лағын. Ұл-қызыңды құтыртып, желіктірсең, Абыройдан оп-оңай ажырауың. Бағалайды біреулер

(Әзілге әзіл немесе жексенбілік жазба орнына) «Сұлуларға арнайсың жырларыңды, Өлеңмен елге жайып, сырларыңды. «Әйелің ұрыспай ма?»- деді досым, Біле ме,

Көріктісің, қарағым көріктісің, Құралай ма ең, әлде үркек елікпісің. Жалғанға тек мен үшін келіппісің, Жоқ әлде, басқа жанға серікпісің. Көріктісің,

Ғұн ба, әлде сақ па, түп-тегіңіз, Жігіттер неткен қайсар, епті едіңіз. Осынау Ұлы Дала төскейінде, Салт атпен талай жерге жеткеніңіз.

Ата-анасын ешкім таңдап алмайды, Және оларда «жаман» деген болмайды. Қыршын кетсе бұл фәниден баласы Ата-ана үшін бұдан артқан жоқ қайғы.

Осы менің қу жаныма не керек екен?! Әйтеуір бір ауырлық басты да қойды. Кімге? Неге? Өкпеледім! Біреуге өкпелейтін жөнім бар

«АЙ БАРАДЫ ДӨҢГЕЛЕП…» (ақын Күләш Ахметова туралы бір үзік сыр) Күләш Ахметова…  Бұл есім соңғы дәуірдегі қазақ әдебиетінің тарихына айшықты

Жасырып қайтем жарамды, Асырып қайтем бағамды. Ауылдан ұзап көрмеген Көшіріп алдым Анамды. Ауылым қалды аңырап, Айдыным қалды жамырап. Қонысым болған