Әңгіме

Баяғыда ел арасында бір оқиға болған екен. Ұлы жүз бен Орта жүз арасында құдандалық жолмен қыз алысып, күйеу жігіт дайындалып,

– Кісі киімінен кір іздемей, өз киіміңді таза ұста. – Сұлулар біріне бірі ұқсамайды, албастылар бірінен бірі аумайды. – Түлкінің

Бүгінде нанталап тірлікке қуанудың да, жұбанудың да реті бар. Қарны тоқ, көйлегі көк — бақуат өмір кешу үшін халықтың әл-ауқаты

Бірде бір жас жігіт дана қартқа келіп: – Ата, мен көп еңбектенемін, бірақ табысымда береке жоқ. Не істесем болады? –

Бір күні Әз Жәнібек хан қасына серіктерін ертіп, далада мал қарап жүрген бір жас балаға жолығады. Хан баладан сұрайды: Шырағым,

Қиқар ақсақал қолына құманын ұстап әдеттегідей ерте тұрып ауласын бір айналып шықты. Ұсақ түйек мал,тауықтары тұратын қора жайын,әжетхана,жазғы душты үлкен

—Еее, жаратқан ием, құдайым ай. Не кінәміз бар еді? Құдайдан сұрап алған жалғыз баламыз осылай болып қалатындай кімнің алдын кесіп

Бірде қонақта бір жап-жас жігіт: Бауыржан ата, сіз қай жүзге жатасыз? — деп сұрады. Мен тұтас қазақпын. Мені бөлшектеу мүмкін

Өмір қысқа… Арыстанға жолыққан нәрсе, бізге де жолығады… Біз үнемі жас қалпымызда болмаймыз… Біз үнемі күшті қалпымызда болмаймыз… Біз үнемі

Қызданай кемпір бестің шайын ішіп болып, жинала бастады. Сейсенбі, енесінің ешқайда қонаққа шақырылмағанын білетін кіші келінінің: «Әже, бір жаққа барасыз