Пәлендей өзекті өртейтін өкінішім жоқ.
Фариза Оңғарсынова:
«Пәлендей өзекті өртейтін өкінішім жоқ. Кейде кісі танымайтындығыма өкінген кездерім болды. Соның себебінен жақсы көрген, жаным қалмай көмектескен адамдарым кейіннен өзіме жау болып шығады. Осындайларға қор болған сезімім, сыйластығым, көмегім үшін талай өкіндім.»
Осы сөзді оқығанда бір сұрақ мазалады.
Шынымен адам кісі танымағанына өкіне ме? Әлде өз жүрегінің тазалығын өзгелерден де іздегеніне өкіне ме?
Біз көбіне сатқындыққа емес, өз үмітіміздің ақталмағанына күйінеміз. Себебі өзгеге берген сенімімізді, сыйластығымызды, жанашырлығымызды олар да дәл солай қабылдайды деп ойлаймыз.
Біз адамды өзіміздің ниетіміз арқылы танимыз. Өзіміз алдамайтын болған соң, өзгені де алдамайды деп сенеміз. Өзіміз жақсылықты бағалайтын болған соң, өзгелер де солай шығар деп ойлаймыз.
Бірақ өмірдің бір заңы бар.
Әр адам өз жүрегінің өлшемімен сенеді. Ал өзгенің жүрегі сенікіндей болуға міндетті емес.
Тіпті кейде адам өзіне де бейтаныс. Көбінде біз оның шынайы болмысын емес, белгілі бір сәттегі бейнесін ғана танып жүреміз.
Өйткені біз адамға емес, өз үмітімізге байланып қаламыз. Үміт үзілген жерде ғана көңіл қалады.
Мүмкін, өмірдің ең ауыр сабақтарының бірі – адамды тану емес, өз өлшеміңнің бәріне бірдей жарамайтынын түсіну.
Сол кезде өкініш те өзгереді.
Өкініш – жақсылық жасағаның үшін емес. Жақсылықтың бәріне бірдей ортақ тіл емес екенін кеш ұққаның үшін.
Мүмкін, сондықтан Жаратушы бізге адамның ішін емес, тек амалын көруге мүмкіндік берген шығар. Себебі жүректердің ақиқатын толық білу – адамның емес, Құдайдың құзырындағы іс.
Әсел Айымбет facebook парақшасынан https://www.facebook.com/share/p/1CF7qf1V4Z/