Әңгіме

Романтикалық новелла Күздің сарғайған жапырақтары жерге төселіп, жел баяу ғана тербеліп тұрған. Қобыланды аялдамада отыр. Сағатына үңіліп қойып, көзін жол

(болған оқиға) Мен жетінші отаға кіргелі жатырмын. Енді қайтып оянбастай болып, бойымдағы үрей басымдырақ еді. Өйткені алдын үнемі қайтыс болған

«Ішіме сыйған балам сыртыма да сыяды» деп, апам мені келін болып түскен босағадан үйге әкеліп алғанымен, төркiнiмде күтіп тұрған жұмақты

Ене мен келін арасындағы бітпейтін ,,жауластық» туралы мен де кішкене жаза кетейінші. Мен де келін болдым, болғанда да үлкен жанұяға

Әкем түнде жатарда өз иманын өзі үйіріп, көп уақыт бойы алақанын жайып, дұға жасап отыратын. Кейде мен де әкемнің дұғасына

Тоқсанбай бабадан тараған төртеудің біреуі Жылтыр ата, одан Төлетай, одан Сұлтан деген ағамыз еді ғой. Шыр бітпеген қу сирақ кедей.

Өткен заманда бір пақыр жігіт бар еді. Ол анасын, əйелін және балаларын бағу үшін бір байдың қол астында жалшы болып

Дұрыс іні бола алмаған, дұрыс аға бола алмайды. Ағайын ара­сында бір жас үлкен не кіші болса да оған ағалық не

Қарның ашса табылғанын жейсің, иə болмаса күйеуіңнің миын жейсің- дейді Гүлдария көршім. Күйеудің миын жегеннен Құдай сақтасын. Жегізіп отыра беретін