Әңгіме

Бірде ақиық ақын Мұқағали Мақатаев көшеде такси ұстап тұрса, қасына бір такси тоқтаған екен. Сонда Мұқағали: — Шопыр бала, Шопыр

1. Шыбын. Оның іздегені – нәжіс. Гүлзардың ішінен боқты тауып, тек соған қонады. Сасық иіске құмар. Себебі, жұпар иісті сезбейді.

Деген сөз сонау заманда Қарашашы өліп, оны қайғырған Жиренше шешеннің аузынан қалған сөз екен деген аңыз бар. Жиренше 14-15 ғасырда

Мөңке би түс көріп, сол түсін Сырым батырға жорытпақ болады. — Бір жолы бәйгеге 40 ат қостым, біреуі де бәйгеден

«Шетелдіктерге, әсіресе ТМД-лықтарға, бөтен елді түсінгеннен қабылдамай тастау оңай. Себебі, Жапонияда өтірік айтуға болмайды, уәде беріп тұрып — орындамау деген

Ауылда Әтіркүл есімді әпкем бар. Ес білгелі ауылдан аттап еш жерге шыққан емес. Қарапайым даланың адамы. Жуырда елге жол түсіп

Жаңа адымда бәйге болатынын ел екі ай бұрын естіген. Ести сала елегізіп отырды. «Күндежеңнің Дөңасқаны бәйгеге түсе ме екен?» —

Тақ Сүлеймен пайғамбарға барша құстар қызметкер құл болғанда , байғыз атты құс келмеген екен. Сонда Сүлеймен патша: — Не үшін

Сүлеймен патшаның Зуһра атты сұлу әйелі болыпты. Бір күні әйелі Сүлейменге: – Мені сүйсең құстың сүйегінен үлкен сарай соғып бер.

Бір жұп ғашықтар болыпты. Жігіт әлсіз, жасқаншақтау болса керек. Қашан да қиындыққа жолықса алдымен қалыңдығын сынап көруге мәжбүрлейтін болса керек.