Әңгіме

«Тұрмысқа кеш шықтым. Оқу қудық, одан жұмыс дедік, жігітке көңіл бөлуге шорқақтау болдым. Анам емес, әкем көп уайымдайтын, «қызым сен

Таңғы шәйларын енді ауызға ала бергенде Асса-лау-ма-ға- лей-күм деп қырылдақ үнін барынша созып біреу ішке кірді. Сақалына қырау қатып өзімен

Аса бір жылдамдықпен лайланып ағып жатқан суға қарап тұрған Бақтыгүлдің бойын үрей биледі Тәңірі алдында кешірілмес күнәға батарын сезгенімен кеудесіне

Ақ пен қараның ара жігін айыра білетін ата-бабаларымызға, қара қылды қақ жарған әділдігі үшін, Алла тағала абыройды да үйіп төгіп

Шыбын жаны шырқырап, сырқаты тәнді сыздатқан сайын Бибісара әжей жарық дүниеден күдер үзе бастаған. Қылдай өңештен қылтанақтай ас өтпейді. Ерні

“Аңқау елге, арамза молда”- көбейген заман болды. Бүгінде бейнеті адал адамның қадірі жоқ. Себебі оның жарнамасы жоқ. Шенді адам есеп

Сонау бала күнімде біздің ауылда Нағима деген екі баласы бар келіншек болды . Ол кісі бізден үш үй әріде тұратын

Біреу Арыстанға, бірі Қасқыр, енді біреуі Егеу құйрыққа. Көпшілік өзің аң патшасы арыстанға балайды. Бірақ сол патшаға басынан сипап ас

Бірде қаладағы Евразия сауда-саттық базарының маңындағы жеміс-жидек сататын орыннан өтіп бара жатып, жас қазақ жігітінің беліндегі жаңалау белдігін көзбе-көз шешіп

90 жылдардың басында,Қазақстанда, бір ауылда, Ақсақалдар алқасы құрылып,ауылдың жасы үлкен,зейнетке шыққан ақсақал қарасақалдары соған 7 адам сайлапты. Әдеттегідей сауатты деп