Әңгіме

Жақында өрімтал бір жас маған сұрақ қойды. «Кәрі болған қандай екен?» деп. Жөпелдемеде естіген сауалымнан сасып қалдым. Өйткені, өзімді кәрі

Баяғыда Қожанасыр атамыз «Қарап отырғанша нанға майды жағып жей отырайық!» деген екен. Ендеше қарап отырғанша мен сіздерге тағы бір ертегі

Алатаңмен таласа қазақтың даласында бір Қасқыр оянады. Оның басында жалғыз-ақ ой. Ең жүйрік Еліктен де жылдам жүгіру. Әйтпесе аштан өледі.

Біз тек өзіміз үшін ғана өмір сүреміз. Ешкім де бұл дүниеге сені қарның тоқ, қайғың жоқ бақытты болдыру үшін келмейді.

Өзіңе сен! …Махаббатсыз ақыл-ой сені бұрмалауға соқтырады. Махаббатсыз әділеттілік сені рақымсыз болдырады. Махаббатсыз мәміле сені екіжүзді етеді. Махаббатсыз жетістік сені

Жүрдек поезд қазақтың Ұлы даласы бойындағы үйреншікті жолымен жүйткіп келеді. Үлкен бір станциядан поезге әкелі балалы екеуі кірді. Әкенің жасы

Біршама жетістіктер мен лауазымдарға қолдары жеткен сыныптастар кездесіп, өздерінің сүйікті оқытушы-профессордің үйіне жиналыпты. Әңгіме әңгімеге ұласып, бір кезде олардың өз

Маңдайынан шүйдесіне дейін жалтырап, иегі қатпарланған, дауысы қарлыққан Профессор студенттерге кәрілік туралы лекция оқып тұр: — Мынадай бір адам бар.

Бір адам базардағы ит сатушының жанына барады да сатқалы тұрған күшіктерді көргісі келетіні айтады. Сатушы ысқырып қалғанда үлкен қораптан 4-5

Профессор кезекті сабағын қолына бір стакан су алып, студенттерге келесі сұрақтарды қоюдан бастапты: -Қолымдағы кесенің салмағын білетін адам бар ма?